सन् २०३० को विश्वकप मुख्यतया स्पेन, पोर्चुगल र मोरक्कोले संयुक्त रूपमा आयोजना गर्नेछन्। प्रतियोगिताको शताब्दी वर्ष मनाउन अर्जेन्टिना, उरुग्वे र पाराग्वेमा पनि उद्घाटनका तीन खेलहरू आयोजना गरिनेछ।
तर, ६४ टोलीको प्रस्तावप्रति सबै सहमत छैनन्। युइएफए (UEFA) अध्यक्ष एलेक्जेन्डर सेफेरिनले यसलाई प्रतियोगिता र छनोट प्रक्रिया दुवैका लागि "नराम्रो विचार" भनेका छन्। यस्तै, एसियाली फुटबल महासंघ (AFC) का अध्यक्ष शेख सलमान बिन इब्राहिम अल खलिफाले थप विस्तारले "अराजकता" ल्याउन सक्ने भन्दै असहमति जनाएका छन्।
कोन्काकाफ (CONCACAF) का अध्यक्ष भिक्टर मोन्टाग्लियानीले पनि यो सुझाव "सही नलागेको" र यसले "बृहत्तर फुटबल पारिस्थितिक प्रणाली" लाई क्षति पुर्याउने विश्वास व्यक्त गरे।
यद्यपि, ह्वाइट हाउसको विश्वकप कार्यदलका कार्यकारी निर्देशक एन्ड्रयू गिउलियानीले भने संयुक्त राज्य अमेरिका सन् २०३८ को विश्वकप आयोजनाका लागि इच्छुक रहेको र ६४ टोलीको विस्तारलाई "सम्हाल्न" सक्षम हुने बताएका छन्।
आयोजकका लागि चुनौतीहरू
डेल जोनसन
फुटबल संवाददाता
सन् २०१६ मा इन्फान्टिनो पहिलो पटक निर्वाचित हुँदा उनको मुख्य एजेन्डा विश्वकपको आकार ३२ बाट ४० पुर्याउनु थियो। एक वर्षभित्रै त्यो संख्या ४८ पुग्यो र २०२६ को संस्करणदेखि लागू हुने गरी स्वीकृत भयो।
विश्वकप जति ठूलो हुँदै जान्छ, आयोजनाको चुनौती पनि त्यति नै बढ्दै जान्छ। यस वर्षको विश्वकप विशाल क्षेत्रफल भएका तीन देशमा हुँदैछ। सन् २०३० को प्रतियोगिता ६ देशमा खेलाइनेछ। सन् २०३४ मा १२८ खेलसहितको ६४ टोलीको प्रतियोगिता साउदी अरेबियाले कसरी व्यवस्थापन गर्ला भन्ने प्रश्न अझै अनुत्तरित छ।
यसका बावजुद, इन्फान्टिनोका लागि यो दुई कारणले महत्त्वपूर्ण छ:
१. यसले धेरै देशलाई विश्वकप खेल्ने अवसर दिन्छ (फिफासँग आबद्ध २११ मध्ये झण्डै एक तिहाइ देश छनोट हुनेछन्)।
२. ठूलो विश्वकपको अर्थ सदस्य संघहरूलाई थप राजस्व बाँडफाँड गर्नु पनि हो।
